SELAMAT DATANG!

Senin, 13 September 2010

Indahnya Satu Cinta

. Senin, 13 September 2010
1 komentar

Dalam selubung atmosfir yang hening mencekam
Ku merenung terdiam dalam lamunan penuh ego
Teringat sejuta kenangan yang terbungkus kekecewaan
Yang slalu mengembara dalam dimensi alam fikiran
Seakan menggema ke pelosok negeri khayalan

Jeritan hati yang terdengar mendayu merdu nan haru
Tak seorang insan pun mampu menafsirkan
Gejolak rasa rindu yang slalu hadir
Tak seorang insan pun mampu merasakan,
Seakan harumnya raihan hilang entah kemana..

Kadang terbesit dalam benakku
Sering pula terlintas dalam anganku
Adakah malaikat impian dalam hidupku ?
Yang rela mengepakkan sayapnya untuk mengasihiku
Yang rela tersenyum manis untuk menyayangiku
Yang rela memberikan hidupnya untuk mencintaiku,
Apakah ini hanya fiksi dan dambaan semata yang tak pantas menjadi realita ?

Dengan penuh kerendahan dan ketulusan ku bersimpuh
Berdo'a memohon kepada Al haq Azza wa jalla
Agar keindahan cintaku kepadamu
Terpatri menjadi satu dalam ikatan suci mulia
Untuk esok, lusa dan selamanya..




BPA5

Senin, 14 Juni 2010

Ngenteni

. Senin, 14 Juni 2010
0 komentar

oleh: Tri Miati


angina kang sumilir silir-silir
gawanen tresnaku iki
ing lor segara kana
aku nglabuhake katresnanku
tresna kang suci, kang tuwuh saka jeroning ati

ketiga wis ganti rendeng
rina wis ganti peteng
nanging tresna tansah unggreng
nari-nari ing antarane
bebundelaning manah

ngenteni sliramu
mbutuhake rasa sabar
mbutuhake rasa pangerten
mbutuhake rasa percaya
mbutuhake rasa yakin
sliramu mesthi bali
teka gawa sapikulan
rasa kangen lan tresna
dina kang tak enteni
bakal dadi dina kang sumringah



*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Kamis, 10 Juni 2010

Ati

. Kamis, 10 Juni 2010
0 komentar

oleh: Tri Miati


sak kepel daging kang ana ing dhadha
ngobahake nyang endi urip iki bakal digawa
laku becik apa dene ala
kabeh gumantung saka ati

apa kita isih duwe ati?
nalika akeh wong kang kelara-lara
nalika ndeleng penindasan
kita mung meneng njanggleng
sanajan kupingmu kemrembeng
nanging kita mung anteng
mung bisa ndeleng

ati manungsa iku beda-beda
ana kang atine mulya
ana kang atine ala
raupana ati kang ala
kanthi ngerteni apa sejatine
kita urip ing donya iki
aja mung golek gumebyare urip
kang bisa gawe atimu mati rasa

Semarang, 15 Desember 2008


*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Senin, 07 Juni 2010

Crita Wong Pinggiran

. Senin, 07 Juni 2010
0 komentar

oleh: Tri Miati


iki critane wong pinggiran
urip ana ing pinggiran
omah-omah kang jejubelan
namung saka kardus apa papan
bocah-bocah ora kenal sekolahan
saben dina mung kluyuran
golek duwit ning ndalanan

pamarentah bukane nulung
pamarentah malah menthung
Omah-omah kang dadi papan pangiyuban
Malah jare apak ana panggusuran
Ora ana kabar utawa pemberitahuan
Omah-omah dirataake lemah

Swara tangis tansah ngiris-iris
Swara tangis ngandaake kasusahan
Wong pinggiran kang sansaya disingkirake
Sansaya dikucilake





*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Jumat, 04 Juni 2010

SUMINI

. Jumat, 04 Juni 2010
0 komentar

oleh: Tri Miati


Sumini
Prawan ayu denok deblong
Dandanane moblong-moblong
Sapa weruh bakal kechantol
Simini bokonge bahenol
Lambene abang mrengangah
Jaka apa duda ora ana sing wegah

Sum…sum….
Sliramu pancen ayu
Senengmu nganggo rok mini
Apa malah nganggo bikini
Saben dina kluyuran
Golek codhot ing prapatan

Eman temen tho sum
Ayu-ayu kok murah
Pantese kowe nangomah
Ngurus simak apa simbah


*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Selasa, 01 Juni 2010

Janji

. Selasa, 01 Juni 2010
0 komentar

oleh: Tri Miati



Janji tresna
Janji setya
Janji teka
Janji, janji, janji
Kabeh mung janji

Aku ora butuh janji janji
Janji mung ana ing lathi
Janji gampang diucapke
Janji angel banget nepatine

Kabeh wong bisa janji
Aku bisa
Kowe bisa
Dheweke bisa
Ah…
Kabeh bisa

Janji kuwi utang
Janji kudu disarutang
Yen ora bisa nepati
Aja pisan-pisan gawe janji



*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Jumat, 28 Mei 2010

Cahyaning Ati

. Jumat, 28 Mei 2010
1 komentar

oleh: Tri Miati


Esemmu kang manis
Gawe atiku adhem kaya banyu udan
Kang tumiba ing wayah ketiga glandrang

Cahya matamu kang endah
Mancaraken cahya kedamaian
Cahya kang tansah dadi panguripan
Ing wengi tanpa mbulan

Ora cukup ukara-ukara
Ora cukup geguritan
Kanggo ngutapake tresnaku iki
Tresna kang tuwuh saka jero ati
Wiwit aku lair nganti aku mati
Rasa tresna iki ora bakal mati

Tresnamu banget tulus
Tresna kang ora ngarepake pinwales
Tresna kang ngalir tanpa wates

Ora cukup nganggo bandha
Ora cukup nganggo arta
Kanggo males tresanamu

Mung ukara iki
Ukara kang tulus saka ati
Kanggo males tresnamu
“maturnuwun ibu “



*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Selasa, 25 Mei 2010

Gusti

. Selasa, 25 Mei 2010
0 komentar

oleh: Tri Miati


Swara adzan kang kumandang
Gawe mripat iki dadi mbrambang
Dadi eling marang kang kuasa
Dadi eling maranmg akehe dosa

Banyu wudhu kang suci
Sucikna rereget ing ati iki
Supaya ora ana rasa dengki
Lan uga rasa iri

Satemene namung marang ngarsaMu Gusti
Kabeh lelekonku tak akoni



*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Minggu, 23 Mei 2010

Mbah Kakung (geguritan)

. Minggu, 23 Mei 2010
0 komentar

oleh: Tri Miati


Mbah kakung
Wong tuwa kang wis akeh yuswa
Wong tuwa kang wis ora duwe waja

Samparanmu kang cilik saumplik
Gawe njanggleng wae wis nrithik
Nanging tekadmu ora bisa diuthik-uthik
Pengen urip ing dalan kang becik

Mbah,,,mbah,,,,,
Sampeyan iku wis sepuh
Ora usah rikuh-rikuh
Yen pancen kepingin lungguh

Pancen wayahen uler keked
Wis ora kluge-kluged
Ngenthung lan tindakna tirakat agung
supaya dadi kupu kang linangkung


*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Kamis, 20 Mei 2010

Anak lanang

. Kamis, 20 Mei 2010
0 komentar

duh, anak lanang
nasibmu banget malang
lair ing jaman kang susah
jamane wong-wong kakean polah
jamane wong-wong kang padha sserakah

nang….nang….
ngapuranen ibumu
saiki kowe ora bisa ngombe susu
amarga ibu ora bisa tuku
susu kang regane sewidak ewu

nang…nang…
kaya ngapa uripmu mbesok
urip mesti sansaya susah
susah golek ilmu
susah golek kerja
susah golek mangan
susah serba susah

weling ibu marang kowe
umurmu isih dawa
dadiya wong kang mulya
urip kudu optimis aja pesimis
sanajan kabeh susah
kowe kudu sumringah
isih ana Gusti Allah
kang bakalparing berkah lan anugerah.



*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Rabu, 19 Mei 2010

(wayang komedi) Sintha Diculik Rahwana

. Rabu, 19 Mei 2010
0 komentar

oleh : Tri Miati



Sinta ngakon Rama supaya nyekelke kidang kencana.
“Kangmas, cekelna kidang iku jare sampean tresna karo aku.”
Tanpa mikir suwe Rama langsung ngegas Honda blade nggon dheweke kanggo ngoyak kidang iku. Sinta dikancani karo Lesmana, kekarone ngenteni Rama sinambi ngrungokake lagu saka ipod. Lagi enak-enake ngrungokake lagune Dewa ujug-ujug Sinta entuk SMS saka nomer anyar sing ngabarake yen Rama njaluk ditulungi. Lesmana dikonkon Sinta supaya nyusul Rama.
“Lesmana, ki aku entuk SMS sing isine ngabari yen Mas Rama njaluk tulung. Saiki sampeyan nyusul Mas Rama ya!”
“Ah, sapa ngerti iku wong iseng Mbakyu.”
“Kowe ki piye ta, apa ora kuwatir karo Mas Rama?”
“Ya ora ngono, aku ki rak mau kon ngancani sampean ning kene ta.”
“Alah padune kowe seneng karo aku ta? Eling aku ki wis dadi bojone Mas Rama.”
“Aku ora tau duwe pikiran kaya mengkono mbakyu, nek ra percaya saiki aku tak nyusul Mas Rama.”
Sinta kari ijen, mula Rahwana kanthi mardika bisa dhusta Sinta digawa menyang Apartemen Ngalengka. Jathayu weruh saka camera CCTV nalika Sinta digawa menyang Ngalengka. Dheweke banjur nelpon Rama,
“Halo Mas Rama……”
“Ana apa Jathayu? Kok kadingaren telpon aku, biasane wae mung miscall, hehehe…..”
“Aja guyon iki ana kabar penting, mau aku weruh bojomu digawa Rahwana menyang Ngalengka.”
“Kurangajar Rahwana, ya maturnuwun kabare ya.”
Krungu kabar iku Rama ngutus Anoman supaya ngluru Sinta ing Ngalengka. Anoman langsung menyang Apartemen Ngalengka kanggo nggoleki Sinta, sawise ketemu Anoman malah kecekel karo satpam Ngalengka. Anoman banjur diobong, nanging dheweke ora bisa kobong amarga wis siap-siap nganggo jas anti kobong. Genine malah diawut-awut kanggo ngobong Ngalengka. Sanalika Ngalengka dadi ribut ora karuan. Ing kahanan kang mengkono iku Anoman malah 3Gnan karo Rama, meruhake kahanan ing Ngalengka.
Pasukan kethek banjur dikirim menyang Ngalengka kanggo ngamanake Sinta. Ing Ngalengka geger, antarane pasukan kethek lan petugas keamanan Ngalengka tawuran. Akeh kang dadi korban saka tawuran iku, ana kang mati ana uga kang tatu-tatu. Saka tawuran iku genge Rama kang menang. Rama lan Sinta banjur bisa ketemu maneh.
“Kakang aku mau arep dicabuli karo Rahwana.”
“Ha, tapi kowe isih prawan tho?”
“Ya isih prawan tingting ta ya.”
“Sukur nek ngono, wis saiki tak jak maring salon yuk!”
“Lha meh ngapa kok malah maring salon ki?”
“Ya kanggo make over kowe ta men ayu maneh, kuwi delok rambut lan raimu ora kopen kaya ngono.”
“Oh iya mas aku mengko arep creambath, facial, manicure, lan liya-liyane.”
“Iya sakarepmu mengko tak enteni, sing penting kowe seneng.”
Rama lan Sinta banjur lunga saka Ngalengka. Pungkasane kekarone bisa urip bebarengan maneh kaya maune.




*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Selasa, 18 Mei 2010

(cerkak) Amarga Aku Tresna Sliramu

. Selasa, 18 Mei 2010
3 komentar

oleh: Tri Miati


Gilang lagi enak-enake nyruput es teh ujug-ujug saka burine ana tangan alus uga wangi nutupi mripate wong lanang gondrong iku.

“Haya sapa jal……” celathune Dila.

“Apa ta Dil?” saurane Gilang tanpa mikir suwi.

“Lho kok ngerti ta nek aku?”

“Elho nek aku ki wis apal karo ambumu, jarak 100 meter wae aku wis bisa ngrasakake ambumu sing kaya wedus kuwi” celathune Gilang sakgeleme.

“Huh….dasar kucing garong.”

“kwakwakwa…” Gilang ngakak .

Mengkono mau yen Gilang karo Dila ketemu wis kaya kucing karo wedus wae. Bocah loro mau pancen wis akrab banget awit OKKA dianakake. Kekarone padha njupuk jurusan seni musik ana ing Unnes.

“Dil aku bali kos dhisik ya, meh melu porak?”

“Ah ora, aku bar iki isih ana kuliah.”

“Tenan ki ora melu, mengko gelo lho,” Gilang sajak mbeda Dila.

“Gelo jawa, wis mrana lunga ah nyumpek-nyumpeki wae nangkene.”

“Ya wis aku ndisik ya,” celathune Gilang karo njangkah metu saka kantin.


***

Tekan ana kos-kosan Gilang langsung golek kertas lan kuas gawe nglukis. Senadyan jurusane dheweke seni musik nanging yen dikon nggambar pancen pinter banget. Nganti kanca-kancane ngomong yen Gilang kuwi bocahe nyeni bangeti. Akeh banget kancane sing njaluk tulung dilukisake dheweke. Awit saka nggambar wong, kewan, kembang, lan liya-liyane dheweke bisa kabeh. Anehe saben-saben arep nglukis rupane Dila dheweke ngrasa angel banget. Ora bisa langsung dadi kaya nek nglukis liya-liyane. Mula iku saben mentas ketemu Dila dheweke langsung nglukis raine bocah wadon ireng manis iku sak kelingane. Yen awangane marang raine Dila wis lamat-lamat ora cetha dheweke nglereni anggone nglukis. Mengko yen wis ketemu Dila maneh lagi dibajutake.

“Wiuh edan tenan lukisanmu Lang, kaya lukisane tukang lukis professional wae,” aleme Sendy kanca sakosane Gilang.

“Ah biasa wae ngono kok.”

“Lha sing kuwi gambare sapa ta Lang, kok aku weruh wiwit sesasi wingi nganti sakiki durung rampung-rampung,” pitakone Sendy karo ngacungi gambare Dila sing durung diwenehi lambe.

“Oh kuwi gambare kancaku Dila jenenge, aku ya ora ngerti nglukis wong siji kuwi kok angel banget,” saurane Gilang.

“Wah mesthi wong special ki, nganti arep nggambar raine wae grogi,” Sendy mbeda Gilang karo cekikikan.


***

Sore iku Gilang nembe ketemu karo Dila, kaya biasane dheweke langsung njagong ana ing panggonan sing biasa gawe nglukis. Nerusake lukisan sing durung rampung-rampung iku. “Wah akhire aku bisa ngampungke lukisan iki,” ucape Gilang saka jero atine. Sawise telung sasi nggawe lukisan iku akhire bisa rampung.

Tanggal sewelas Januari kang diarep-arep Gilang wis tekan. Dheweke ngenteni Dila sing lagi latihan nggitar ana ing gedung B7. Sawise rampung latihan Dila weruh Gilang sing lagi jagongan ana ing ngarepan.

“Heh ngapa kok durung bali Lang kan kowe wis ora ana kuliah ta? Ngenteni aku ya?” Dila sajak ngajak guyon.

“Iya aku ngenteni kowe Dil.”

“Ana apa kok kadingaren temen gelem ngenteni aku?”

“Ayo tak jak maring kosku sedhela wae.”

“Kok mung sedhela wong suwi ya ora apa-apa,” Dila langsung nggandeng tangan kanca akrabe iku.

Wong loro iku mau banjur mlaku bareng maring kose Gilang. Sawise tekan Gilang langsung menehake lukisane kang wis dibungkus nganggo kertas payung . “Met ulang tahun ya Dil,” ucape Gilang karo ngulungake lukisan iku. Dila kaget banget nalika iku, ora nyana yen kancane iku isih kelingan karo tanggal ulang tahune dheweke.

“Apa iki Lang, entuk tak bukak sakiki rak?”

“Bukako dhewe!” saute Gilang.

Dila langsung mbukak kadone, nalika wis kebukak lan weruh isine dheweke kaya ora percaya yen Gilang bisa nglukis awake persis kaya asline.

“Wuih….iki aku Lang, kok bisa persis banget ngene ta?”

“Jenenge wong tresna ki apa wae bisa dilakoni.”

“Wah-wah nembak aku ki critane.”

Dila mung mesam-mesem nanggepi Gilang sing ngungkapake rasa tresnane senajan ora terang-terangan. Dheweke ora menehi jawaban apa-apa marang Gilang.

Sore iku Banaran lagi grimis, Gilang ngeterake Dila tekan panggonan nyegat bis jurusan Sampangan. Saka wetan katon bis GP mara maring arahe wong loro iku mau. Dila nyekeli tangane Gilang karo ngomong, “Lang maturnuwun banget kanggo kabeh mau ya,” Gilang mung meneng wae ora bisa nyauri apa-apa. Lagi iki dheweke krungu Dila ngomong ora karo guyonan. Bis mau sansaya cedak Dila nguculake tangane banjur “cup” Gilang kaget banget nalika Dila ngambung pipine, dheweke kaya lagi ngimpi nganti ora ngerti yen wong wadon sing ngambung pipine iku wis nggeblas bareng bis GP mau. Wong lanang kuwi bali maring kos-kosane karo mesam-mesem dhewe, dheweke yakin yen Dila iku ya ngrasakake apa sing dirasa dheweke awit pertama kenal Dila.


***

Wis rong minggu sawise kedadean iku, kabeh bali kaya biasane maneh, nanging kanggone Gilang ana sing beda banget. Awit rong minggu iki dheweke ora tau weruh klebate wong wadon kang wis kelukis ana ing jero atine. Akhire dheweke entuk kabar saka Rina kancane Dila yen Dila sakiki lagi ana ing rumah sakit Karyadi amarga lara kanker otak. Krungu kabar iku Gilang kaya disamber bledeg , wingi wong wadon iku isih mesam-mesem ing ngarepe, sakiki lagi ngletak ana rumah sakit.

Sesuke Gilang mbolos kuliah mung merga arep niliki Dila ana ing rumah sakit Karyadi Semarang. Ora lali dheweke nggowo parcel isi buah. Nalika mbukak kamar panggonane Dila dirawat dheweke weruh Bapak lan Ibune Dhila lagi nangis sesenggrukan, “Dila tangi dil aja lunga dhisik nduk,” ucape Ibune Dhila. Sanalika parcel sing digawa Gilang mau ucul saka tangane, dheweke ora kuwat maneh ngadepi kanyatan kang ana ing ngarepe. Ora nyana yen kedadean wingi kang nyenengke atine iku dadi pungkasan dheweke lan Dila bisa bebarengan. Katresnan sing lagi wae diwiwiti kudu rampung ing dina kuwi.

Pirang-pirang dina sawise Dila lunga Gilang kaya wong linglung. Saben dina jumat dheweke marani Dila sing wis turu ayem ana ngisore kembang kamboja. Nalika ana wektu sela Gilang mung dolanan gitar kang biyen diwenehi Dila. Lagu sing ditembangke saben dina ora tau diganti liyane. Saat terakhir lagune ST 12 dadi lagu wajibe.


~***~



*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

MAMPIR NGOMBE (geguritan)

.
0 komentar

oleh: Tri Miati

he…wong kang pada kedanen donya
saben dinane mung arep golek bandha
ora nginguk nengen lan mangiwa
isih akeh wong padha rekasa

eling welinge Pak Kyai
nalika ngaji ahad wengi
jarene urip iki ora suwe
kaya dene wong mampir ngombe

jenenge mampir kuwi
ya ora suwi-suwi
mula urip kang sedela iki
gunakno kanthi sethithi
goleko sanguine mati

raja pathi teka samangsa-mangsa
ora pilih-pilih asma
ora pilih-pilih dina
njabut nyawane sira
tanpa pamit, tanpadinyana




*Tri Miati, calon sarjana mahasiswa Universitas Negeri Semarang.

Minggu, 21 Februari 2010

Kemana aku harus melangkah ?

. Minggu, 21 Februari 2010
0 komentar

Oleh : Afief K. Rachman



Semua serba hitam kelam seakan dunia telah di tutup layarnya
langit pun penuh dengan selubung kabut hitam yang berarakan seakan berkejar-kejaran
bak tiada lagi panorama yang indah
kalau hati sedang luluh dan hancur,
sungguh mengerikan...
Walau luka di hati begitu berat untuk dirasakan
namun kuc0ba untuk meng0batinya
duka nestapa yang selalu hadir yang singgah di hatiku
akan kusimpan selama aku masih mampu menanggungnya
yang tiada ujung tiada pangkal

sebentar aku merasa bahagia karena semua harapanku akan terwujud
namun tiba-tiba aku sadar dari lamunan,
lamunan yang merejam jiwa...
Tak bisa ku gapai asa yang hilang dengan senyum sinismu
yang selalu membayangi di setiap langkahku.

Kemana aku harus melangkah ?
Sedang aku tak tahu arah,
kemana aku harus beranjak ?
Sedang bumi telah ku pijak,
hanya pena & inspirasi untuk berpuitis yang jadi semangat jiwaku
agar aku tetap tegar melangkah
dalam meraih cita dan cinta...

Rabu, 17 Februari 2010

Telapak Kaki

. Rabu, 17 Februari 2010
0 komentar


Tak terhitung betapa banyak saya duduk bersila, tapi baru kali ini saya berkesempatan bersila sambil memperhatikan telapak kaki. Di sana ada banyak guratan dengan kerapian yang menakjubkan dan sama sekali tak pernah saya amati. Jika telapak kaki adalah kanvas, saya belum pernah menatap lukisan sesepektuler ini. Tak ada satupun ruang kosong yang tak terisi.

Ia penuh dengan liukan garis yang seirama, jutaaan garis yang bergerak bersama-sama untuk sebuah tujuan yang tidak jelas ke mana tetapi garis ini serentak bergerak seirama. Tak jelas ia mulai dari mana dan akan berakhir di mana. Sepertinya setiap bagian bisa menjadi awal dan menjadi akhir sekaligus, tergantung selera penafsiranya.

Garis-garis itu, meskipun bergerak di tengah kerumitan tetapi tak satupun dari mereka yang keliru menempati jalurnya. Di tengah kerapatan, setiap garis itu selalu memiliki jalannya sendiri dan tidak menjarah jalan pihak lain. Di dalam kepadatan, mereka hidup teratur, saling memberi tempat dan menyediakan tempat bagi yang lainnya. Garis-garis di telapak kaki itu seperti kumpulan seluruh penari yang sedang bergerak secara bersama tanpa pernah satupun ada salah gerak dan tabrakan karena sebuah kekeliruan.

Saya belum pernah melihat tarian sekolosal ini dengan koreografer berdiri entah di mana. Saya belum pernah mendengar orkestra dengan gemuruh harmoni yang demikan raksasa sambil Sang Dirigen itu menyelinap entah di sebelah mana. Tak terjelaskan posisinya tetapi begitu jelas kepatuhan harmoni ini atas sebuah perintah.

Di telapak kaki yang saya pakai untuk berjalan setiap hari ini ternyata saya dapati sebuah orbit yang juga diperagakan oleh alam raya. Ada milyaran bintang di sebuah galaksi, tetapi semua tunduk di dalam garis edarnya. Ada milyaran galaksi dengan kepatuhan yang sama dalam menjaga garis edar tanpa kita tahu pengaturnya tetapi kita rasakan kepatuhannya.

Ada lukisan akbar di telapak kaki saya dan ini pun baru sekadar satu kaki di antara kaki sekian milyar penduduk dunia. Dan fakta berikutnya ialah betapa tak satupun dari lukisan di kaki kami ini ada yang benar-benar sama. Jadi kenyatan saya sebagai manusia ternyata sejalan dengan kenyataan garis-garis di kaki ini. Di dalam kepadatan sekalipun, selalu ada jalan yang telah disiapkan.

Penduduk dunia datang dan pergi tetapi ia sama sekali tak pernah bisa merebut tempat kita seperti halnya kita mustahil merebut tempat mereka. Berkurang dan bertambahnya jumlahnya manusia sama sekali tak mengancam perbedaan gurat di setiap kaki Itu artinya, setiap pedagang boleh terus bermunculan tanpa pedagang lain harus ketakutan. Di pasar barang bekas, semua pedagang berjualan barang yang sama tetapi semua kebagian rezekinya.

Perusahaan sering mati bukan karena persaingan melainkan lebih karena dirinya sendiri. Terlalu banyak perusahaan yang menjadi sehat karena persaingan dan tak terhitung perusahaan yang tanpa disaingi pun mati sendiri. Begitu juga dengan karier dan profesi, selalu ada tempat untuk seseorang tanpa orang lain sanggup merebut dan menempati. Jadi mematikan teman seiring hanya karena takut tersaingi adalah soal tidak perlu. Tak terhitung orang yang disingkirkan cuma untuk menemukan kebaikannya di tempat yang baru.

Semua yang saya ingatan ini sesungguhnya tak perlu lagi diingatkan karena ia terus menerus diingat-ingatkan. Bahwa Anda ada adalah pribadi yang berbeda sudah ditegaskan dengan berbagai cara: lewat wajah, mata, hidung, mulut gigi, hingga lewat berbagai fenomena. Tetapi karena kita tidak mudah yakin dan mudah sekali liupa, alam tak henti-henti mebujuk untuk mengingatnya lewat apa saja termasuk lewat telapak kaki. Tegasnya, semua yang ada ini hanyalah para pembujuk yang tak henti-hentinya meminta manusia meyakini keajaiban besar ini. (Prie GS)

Jumat, 15 Januari 2010

Putri Hati

. Jumat, 15 Januari 2010
0 komentar

Oleh : Afief K. Rachman

Kini telah ku sadari ciptaan Sang Maha Karya
Yang terbentuk melalui bisikan tiupan salam sapa
Yang terjalin melalui pelukan hangat sepasang kelingking
Yang terangkai melalui seonggok rasa yang selalu membara bak sang agni

Begitu indah sayu mata mu ketika memandangku kala itu
Begitu suci kata yang kau ucap bak firman dan sabda
Begitu tulus cinta kasihmu hingga membuatku sakau marau
Wahai putri hati,
Engkaulah penunjuk jalan saat hati ini hilir mudika kesana kemari
Engkaulah teman sejati saat hati ini bimbang nan gundah gulana
Engkaulah putri hati yang akan duduk manis bersamaku
di singgasana sanubari dengan memakai tahta tertinggi jiwa
Engkaulah cahaya yang menerangi kelam kelabu liku hidupku
Dan engkaulah pendamping yang ku cari . . .



BPA5

Cintaku, Sang Jelita . . .

.
0 komentar

Oleh : Afief K. Rachman

Sang waktu menemaniku dalam kesendirian
Denting jam mengalun dalam kesunyian hati
Tak ad tempat menuangkan setetes kegundahan
yang terangkai dalam sejuta kebosanan berbalut prasangka
Inikah hidupku?
Penuh luka yang melekat dalam hembusan sang bayu
Penuh coba yang membuatku merana
Rasa kasih tak lagi seharum kasturi
Rasa sayang tak lagi sesejuk embun pagi
Dekapan tak lagi sehangat mentari
Cinta tak lagi sesuci air telaga kautsar
Di sini ku berdiri di balik pintu hati
Yang kini di siram dengan madu
Namun itu akan sia-sia
Karena telah di beri setetes racun

Dengan selembar kasih dan cinta
Ku bernaung padamu sang jelita
Berharap secuil kasih sayang tuk berteduh . . .
Kau telah nyalakan lilin keabadian
yang seakan bertasbih detik demi detik

Setelah ratna cinta dia berikan dalam kesenyapan
Setelah dermaga cintaku dia biarkan tenggelam
dalam arus kehidupan yang telah ternoda

Namun telah ku sadari masih ada seberkas kepedulian darimu
Yang tercetus dalam ikrar cinta suci kita
Wahai sang jelita,
Aku merindukanmu . . .




BPA5

 

JADWAL SHOLAT

Total Tayangan Halaman

This Blog is proudly powered by Blogger.com | Template by miscah.blogspot.com